Oznakowanie nawigacyjne - system IALA

Przejdź do treści

Menu główne:

Oznakowanie nawigacyjne - system IALA
Przez wiele lat na całym świecie funkcjonowały różne systemy oznakowania nawigacyjnego. Pierwszą próbę zunifikowania systemów podjęto w roku 1936 na międzynarodowej konferencji w Genewie, odbywającej się pod auspicjami Ligi Narodów. Wybuch II wojny światowej spowodował, że powyższa umowa nie została nigdy ratyfikowana.
Na konferencji IALA w listopadzie 1980 roku rozpatrzono i zaaprobowano propozycję Komitetu Wykonawczego tej organizacji o połączeniu opracowanych wcześniej systemów oznakowania nawigacyjnego ,,Systemu A'' i ,,Systemu B'' w jeden system, który nazwano ,,systemem IALA". W ,,systemie IALA" zachowano regionalną zasadę malowania znaków bocznych stosowaną w dawnych systemach ,,A" i ,,B''. Państwa, które przyjęły dla znaków bocznych lewej strony kolor czerwony zaliczono do Regionu A, natomiast kolor zielony - do Regionu B.


System IALA posiada pięć rodzajów znaków, które można stosować w rożnych kombinacjach. Znaki mają charakterystyczne elementy identyfikacyjne, co pozwala marynarzowi łatwo je rozróżnić. Do elemtntów tych zaliczamy:
  • kształt pławy,
  • kolor malowania pławy,
  • kształt znaku szczytowego (jeżeli pława posiada),
  • charakterystykę światła (jeżeli pława jest w nie wyposażona).
Znaki boczne są różne w Regionie A i Regionie B (różnią się kolorem malowania oraz barwą światła), natomiast pozostałe cztery rodzaje znaków są wspólne dla obydwu regionów. Znaki boczne wystawia się zgodnie z przyjętym kierunkiem dla oznaczenia prawej i lewej strony toru wodnego.
W obydwu Regionach kierunek toru wodnego liczy się z morza (jeżeli jest inaczej - zamieszcza się o tym specjalną informację). W związku z regionalnym podziałem oznakowania, na mapach umieszcza się napisy: System IALA (Region A) lub System IALA (Region B).
 
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego